Tutoring, dobra praktyka czy modna metoda?
W czwartek 29.01.2026 r. o godz. 11.30-15.00 w sali nr 105 w Starym BUWie odbyło się Seminarium dobrych praktyk pt. „Tutoring – dobra praktyka czy modna metoda?”. Seminarium poświęcone było wykorzystaniu tutoringu jako metody wspierającej rozwój studentów oraz podnoszącej jakość kształcenia akademickiego. W spotkaniu uczestniczyła kadra dydaktyczna zaangażowana w realizację kierunków studiów objętych wsparciem Programu ZIP 2.0. Zapraszamy do zapoznania się z programem seminarium.
Celem seminarium było zapoznanie uczestników z podstawowymi założeniami tutoringu, możliwościami jego wdrażania w praktyce akademickiej oraz ograniczeniami wynikającymi m.in. z Regulaminu Studiów Uniwersytetu Warszawskiego. Istotnym elementem spotkania było także przedstawienie przykładów zastosowania tutoringu na uczelniach w Polsce i za granicą oraz omówienie korzyści i wyzwań związanych z jego stosowaniem.
Część I – wystąpienia eksperckie
Pierwsza część seminarium miała charakter prezentacyjny i była poświęcona doświadczeniom związanym z wdrażaniem tutoringu w różnych jednostkach uniwersyteckich.
Dr Małgorzata Sieńczewska (Wydział Pedagogiczny) wprowadziła uczestników w zagadnienia dotyczące genezy, istoty oraz rodzajów tutoringu. Przedstawiła cele stosowania tej metody w kształceniu akademickim na uczelniach polskich i zagranicznych, a także podzieliła się refleksjami wynikającymi z własnej praktyki dydaktycznej. Omówiła rozwiązania organizacyjne oraz doświadczenia związane z realizacją tutoringu na Wydziale Pedagogicznym UW, wskazując zarówno jego korzyści, jak i wyzwania.
Następnie dr Magdalena Fuhrmann (Wydział Geografii i Studiów Regionalnych) zaprezentowała proces indywidualizacji programu studiów na przykładzie specjalizacji GEOwersum – nowa geografia społeczno-ekonomiczna, realizowanej w ramach studiów geograficznych drugiego stopnia. Wystąpienie ukazało praktyczne możliwości dostosowywania ścieżek kształcenia do indywidualnych potrzeb studentów.
Z kolei dr Elżbieta Jaskulska (Wydział Archeologii) przedstawiła proces wdrażania Zindywidualizowanego Modelu Opieki Dyplomowej na Wydziale Archeologii UW. Szczególną uwagę poświęcono sposobom przekładania doświadczeń dydaktycznych oraz potrzeb identyfikowanych w dialogu z interesariuszami na konkretne rozwiązania programowe, organizację zajęć oraz system zapewniania jakości kształcenia.
Część II – dyskusja i wymiana doświadczeń
Drugą część seminarium stanowiła moderowana dyskusja, która umożliwiła uczestnikom wymianę doświadczeń i dobrych praktyk. Rozmowa koncentrowała się na systemowym wprowadzaniu tutoringu jako elementu strategii dydaktycznej oraz narzędzia podnoszenia jakości kształcenia, z uwzględnieniem specyfiki poszczególnych jednostek uniwersyteckich.
Wnioski
W celu weryfikacji osiągnięcia założonych efektów uczenia się uczestnicy udzielili pisemnych odpowiedzi dotyczących możliwości wdrażania tutoringu w programach kształcenia. Wskazali również mocne i słabe strony tej metody oraz wyzwania związane z jej stosowaniem.
Z analizy formularzy wynika, że elementy tutoringu są już obecne w metodach dydaktycznych wielu kierunków studiów, szczególnie w ramach seminariów dyplomowych. Większość uczestników dostrzega znaczący potencjał rozwoju tego modelu pracy. Wśród proponowanych kierunków wdrażania pojawiły się m.in.:
- wykorzystanie tutoringu na studiach drugiego stopnia,
- objęcie nim studentów wyróżniających się naukowo,
- powiązanie tutoringu z kształceniem zawodowym w ramach specjalizacji i praktyk.
Jednocześnie uczestnicy zwracali uwagę na wyzwania organizacyjne i zasobowe związane
z wdrażaniem projektów tutoringowych w jednostkach dydaktycznych.
Uczestnicy poszerzyli swoje kompetencje dydaktyczne oraz wiedzę dotyczącą wykorzystania tutoringu jako metody wspierającej proces kształcenia akademickiego.